Noszony jedynie przez osobistości, składał się z długiego prostokątnego, zdobnego kawałka materiału owijanego w pasie, którego dłuższa część, przerzucana przez lewe ramię, opadała aż do stóp.

Na obszarze starożytnej Mezopotamii mężczyźni golili się na łyso bądź posiadali bujne brody oraz długie włosy, które pozostawiali rozpuszczone lub zawiązywali w kok przy pomocy opasek.

Odzież w wojsku mały|474x474px|Sztandar z Ur przedstawiający zwycięski pochód Podstawowym elementem odzieży wojownika był pozbawiony wzorów kilt ozdobiony frędzlami biegnącymi w dolnej części. O reszcie ubioru decydował charakter pełnionej funkcji: piechota nosiła długie peleryny zapinane na szyi. Na podstawie Sztandaru z Ur przypuszcza się, że w okresie wczesnodynastycznym peleryny wykonane były z futer drapieżnych kotów (tj. lampartów) lub ze skóry nabijanej metalowymi guzami. Załoga rydwanów zamiast płaszcza nosiła krótkie szale zarzucone przez lewe ramię. W przedstawieniach pochodów i przemarszy wojskowych władcy oraz dowódcy przedstawiani byli w większym rozmiarze niż ich otoczenie jednak ich stroje nie różniły się w znaczący sposób od odzieży przeciętnego wojownika.