thumb|Most z czasów rzymskich nad rzeką Bistricą między wsiami Dolen i Satowcza (2013) Dokładna data pojawienia się tej tradycji nie jest znana, wiadomo jednak, że „wysoki śpiew” najpierw wykonywany był we wsi Dolen, a następnie rozpowszechnił się w sąsiedniej Satowczy. Teksty pieśni wykonywanych „na wisoko” w swojej tematyce nawiązują najczęściej do przyrody. Niegdyś kobiety wykonywały je jako tzw. pieśni letnie podczas prac w polu. W samo południe rolniczki śpiewały pieśń Dojde wreme pładnina (Дойде време пладнина), zaś pod wieczór utwory Lesni sa, goro (Лесни са, горо) oraz Słynce se słaga nadwida (Слънце се слага надвида). W trakcie żniw chłopki z jednej wsi intonowały „wysoki śpiew”, zaś kobiety z drugiej wioski im odpowiadały. Podczas dożynek w tonacji „na wisoko” śpiewano pieśń Żyła Złata pszenica (Жъла Злата пшеница). Współcześnie głównymi wykonawczyniami pieśni w tej tonacji są kobiety i dziewczęta z grup wokalnych działających w domach kultury w obu wioskach.
Badania nad śpiewem „na wisoko” w latach 50. i 60. XX wieku prowadziła m.in. Rajna Kacarowa-Kukudowa.
Przypisy
Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO Kategoria:Muzyka w Bułgarii