3 lutego 1923 wraz z wujem Stanisławem Jagminem otwarła w Zachęcie pierwszą wystawę ceramiki polskiejElżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s. 61. ISBN 978-83-64676-41-3. Prace Wandy Szrajber przyjęto z dużym entuzjazmemMarceli Nałęcz-Dobrowolski, O nowożytnym przemyśle ceramiczny w Polsce, [w:] "Tygodnik Ilustrowany" 1923, nr 17, s. 271-273.. W maju tego samego roku pokazywała swoje pracy na Międzynarodowej Wystawie Przemysłu Artystycznego w Monzy pod Mediolanem.
W roku 1924 otworzyła w domu swojego wuja Stanisława Jagmina w Wiśniewie (obecnie Białołęka) Stację Doświadczalną dla Ceramiki Ludowej, gdzie edukowano rzemieślników w zakresie techniki, estetyki i ekonomii wytwarzania wyrobów ceramicznych. Kierowała ta placówką z ramienia Towarzystwa Popierania Przemysłu Ludowego do roku 1931Elżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s. 67. ISBN 978-83-64676-41-3.
Jednym z największych sukcesów artystki był udział w Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu w 1925 roku. Za projekt haftowanego obrusa otrzymała dyplom honorowyElżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s. 103.