Z jego inicjatywy wzniesiono gmach Instytutu Pedagogicznego w Krzemieńcu.
Po zajęciu miasta przez Niemców w lipcu 1941 powrócił do Dubna. Jednakże wskutek wrogiego nastawienia ze strony nacjonalistów ukraińskich, wyjechał z rodziną do Warszawy. Do wybuchu powstania warszawskiego pracował w firmie Wiktora Jastrzębskiego. Jeszcze podczas powstania został zatrzymany przez Niemców i wywieziony do obozu w Pruszkowie. Zdołał jednak zbiec i do początku wiosny 1945 ukrywał się w Mszanie Dolnej, odległej o 50 km od Krakowa.
W marcu ww. roku wrócił z bratem do Warszawy i obaj zaangażowali się w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). W 1948 bracia weszli w skład złożonego z architektów pracujących w BOS zespołu projektowego „Pingwiny”. W następnym roku grupa dołączyła do Centralnego Biura Projektów Architektonicznych i Budowlanych (późniejszego Miastoprojektu Stolica).