Krytyka wyrazów obcych Wiele uwagi poświęca Łętowski wyrazom obcym w języku polskim, proponuje dla nich wyrazy/wyrażenia zastępcze, rodzime (spolszczenia), np.:
Adherent. Po polsku należy mówić: stronnik, zwolennik, poplecznik. Tyle słów do wyboru polskich! Obcy więc „adherent” zgoła nam niepotrzebny!
Banhof. Szpetna niemiecka nazwa, upowszechniana na Liwie, gdzie wyrazy „banhof”. „wogzal;” (z rosyjska) lub „foksal” są w powszechnym użyciu. Całą tę brzydotę obcą możemy i powinniśmy odrzucić, używając jedynie polskiej nazwy – „dworzec”. Tak też w Królestwie i w Galycyi mówią już wszyscy od dawna.
Poradnik nosi więc pewne cechy słownika spolszczającego.
Za szczególnie rażące uznał Łętowski rusycyzmy, uwarunkowane zależnością części ziem polskich od Rosji i działaniami rusyfikacyjnymi, zwłaszcza po przegranym powstaniu styczniowym. Rusycyzmy dotyczą głównie języka codziennego, np. dokazać (osiągnąć cel), familia (rodzina), odkrytka (pocztówka), magazyn (sklep), siurpryza (niespodzianka), żulik (łobuz), deszcz idzie (deszcz pada), być dobrze (być w dobrych stosunkach z kimś). Krytyce zostały poddane również wyrazy nazywane obecnie neosemantyzmami, jak: mieszać (przeszkadzać), podlizywać się (przypochlebiać się), zakąsić (zjeść, przekąsić), wychodzić z siebie.