w opowieściach myśliwych z ludu Telefolmiin niełaz białoplamkowany atakował ofiary większe od siebie samego. Ludność tubylcza donosi również, że polowanie odbywa się częściej na drzewach niż na ziemi. Najwyraźniej nie boi się on zbliżać do ludzkich siedzib, został np. złapany w obozie czwartej wyprawy Archbolda do Nowej Gwinei w 1953, dokąd został zwabiony zapachem ciał szczurów. Łowcy Mian donoszą, że wkracza do wiosek, by polować na szczury.
Cykl życiowy Rozród słabo poznany. W jednym z badań u jednej schwytanej samicy (która była niedojrzałym płciowo dorosłym osobnikiem, co wykazano po rozmiarze i stanie torby lęgowej) – w obszarze marsupium znajdowały się małe boczne fałdy oraz widocznych było sześć bardzo małych sutków. Samica ta była później obserwowana w niewoli przez 13,5 miesiąca i przez ten czas nie znalazła się w fazie rui. Po jej śmierci i przeprowadzonej sekcji stwierdzono, że układ rozrodczy jest bardzo mały, a pod mikroskopem nie da się rozpoznać jajników. Badania przeprowadzone na okazach muzealnych wskazały, że niełazy są zdolne do rozmnażania się przez cały rok – samice w okresie laktacji lub z młodymi w marsupium odławiano we wszystkich miesiącach roku z wyjątkiem lutego, października i grudnia.