Została opracowana w drugiej połowie XX w. w Stanach Zjednoczonych, celem umożliwienia prawidłowego dokonania teologicznej interpretacji Starego i Nowego Testamentu, traktowanych jako całość. Punkt wyjścia stanowi katolicka perspektywa wiary oraz potraktowanie Biblii jako normy wiaryPapieska Komisja Biblijna, Interpretacja Pisma Świętego w Kościele, Watykan 1993..
Metoda kanoniczna posiada swoje dwa warianty. Pierwszy odnosi się do tekstu kanonicznego (B. S. Childs), przez co wykazuje podobieństwa z analizą literacką. Drugi zajmuje się tzw. „procesem kanonicznym”, a więc historią powstawania tekstów uznanych ostatecznie za normatywne przez społeczność ludzi wierzących (J. A. Sanders). Ukazuje aktualizację pewnych tradycji w nowych uwarunkowaniach. Widać tu wyraźny związek z niemieckimi szkołami interpretacji Biblii.
Do wyzwań stawianych przed egzegetami posługującymi się metodą kanoniczną należy ustalenie, od jakiego momentu w historii tekstu można mówić o jego kanonicznym charakterze, a także pogodzenie różnic pomiędzy kanonami chrześcijańskim i żydowskim.