niespotykanych kalk językowych) i pewnych sformułowań tworzonych przez obcokrajowców, w odniesieniu do ustabilizowanych cech języka native speakerów sugeruje zaś stosować opozycję standardowy-niestandardowy, przewidując tym samym miejsce dla wszelkiego zróżnicowania wewnętrznego (w postaci form potocznych i dialektalnych) oraz zmian językowych.
Błędy w ujęciu językoznawstwa normatywnego Przykłady błędów językowych Następujący przykład wyjaśnia zależność normatywnego pojęcia błędu (użycia niestandardowego) od normy językowej.
Gramatyka normatywna definiująca kształt polszczyzny standardowej określa na poziomie warstwy wzorcowej regułę, wzór deklinacji zaimka wskazującego ten, ta, to; ci, te, podając paradygmat fleksyjny lub wskazując, że odmienia się według deklinacji przymiotnikowej twardotematowej wylicza formy mianownika rodzaju męskiego (ten), mianownika rodzaju nijakiego (to), biernika rodzaju żeńskiego (tę) jako odbiegające od tego wzorca. Regułę tę da się wyjaśnić tylko z punktu widzenia pewnej tradycji językowej, odczucia użytkowników;