W 1425 r. ruszyła do Czech kolejna krucjata, na której czele stanął biskup wrocławski, zakończona jednak tak jak poprzednie klęską. Od 1427 r. husyci zdecydowali się na wyprawy odwetowe na ziemie sojuszników znienawidzonego króla Zygmunta i jeszcze w tym samym roku podczas wyprawy na Łużyce zniszczeniu uległy przygraniczne Złotoryja i Lubań. W celu zneutralizowania zagrożenia husyckiego, część książąt śląskich i niektóre większe miasta (m.in. Wrocław i Świdnica) powołało do życia związek pod przewodnictwem biskupa wrocławskiego, mający na celu wzajemną pomoc. Związek miał okazję wykazać się już w roku następnym (raczej z dość miernym wynikiem), kiedy na Śląsk wkroczyła armia czeska pod dowództwem Prokopa Wielkiego. Większość książąt zawarła wówczas układ z husytami, którzy w zamian za wysoki okup i swobodne przejście przez ich terytorium gwarantowali im nienaruszalność dóbr. Pomimo jawnej zdrady przez niektórych książąt zawartego zaledwie przed rokiem układu Konrad IV nie rezygnował i zgromadziwszy oddziały biskupie (posiłki przysłały również niektóre miasta i książę ziębicki Jan) wydał w grudniu 1428 r. husytom bitwę (do starcia doszło niedaleko Nysy), która zakończyła się sromotną klęską. Konrad tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności nie wpadł w ręce swoich wrogów.