Stałym zagrożeniem dla turystów udających się przez Wąwóz Kamieńczyka do stóp wodospadu były bloki skalne i mniejsze kamienie, spadające samoistnie z wysokich zboczy. W wytycznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu, przyjętych w lutym 1969 r., uznano rejon wodospadu za miejsce szczególnie niebezpieczne i wymagające szczególnej ostrożności. Było to uzasadnione, gdyż 27 czerwca 1973 r., po dwudniowych opadach, uwolniony spod korzeni drzewa głaz spadł na grupę turystów w wąwozie, zabijając dwie osoby – matkę i 10-letnią córkę. W wyniku tego dostęp do wodospadu został zamknięty. Otwarto go ponownie dopiero w październiku 1980 r., po oczyszczeniu zboczy z luźnego materiału skalnego i przeprowadzeniu pierwszych prac umacniających przy pomocy metalowych siatek.
W lutym 1985 r. wobec obaw o kolejne obrywy dojście do wąwozu i wodospadu ponownie zamknięto. W tym czasie prowadzono dalsze prace zabezpieczające, podczas których 22 października 1990 r. oberwał się kolejny głaz, który rozbił betonowy pomost. Wodospad otwarto dla turystów dopiero w 1991 r. W celu podniesienia bezpieczeństwa wprowadzono obowiązek schodzenia do wąwozu w kaskach, pobieranych przy kasie u wejścia do wąwozu.
Przypisy
Kategoria:Formacje skalne Karkonoszy
Kategoria:Geografia Szklarskiej Poręby