Joseph Maria Müller-Blattau (ur. 21 maja 1895 w Colmar, zm. 21 października 1976 w Saarbrücken) – niemiecki muzykolog.
Życiorys Studiował u Friedricha Ludwiga na Uniwersytecie Strasburskim, uczył się też kompozycji i dyrygentury u Hansa Pfitznera oraz gry organowej u w strasburskim konserwatorium. W czasie I wojny światowej został powołany do wojska. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował studia muzykologiczne pod kierunkiem Wilibalda Gurlitta na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie w 1920 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy Grundzüge einer Geschichte der Fuge (wyd. Królewiec 1923, 3. wyd. zrewid. 1963). Następnie podjął pracę na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu, gdzie w 1922 roku habilitował się na podstawie pracy Die Kompositionslehre Heinrich Schützens in die Fassung seines Schulers Christoph Bernhard (wyd. Lipsk 1926, 2. wyd. 1963). Od 1922 roku prowadził na Uniwersytecie Królewieckim seminarium muzykologiczne, od 1924 roku kierował także instytutem muzyki kościelnej i szkolnej, w 1928 roku objął stanowisko profesora. W kolejnych latach był wykładowcą uniwersytetu we Frankfurcie nad Menem (1935–1937) i uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim (1937–1939).