Historia cyklu Zaprojektowany wysoki, ośmiokątny pas otaczający w górnej części całą nawę kościoła św. Bartłomieja Apostoła w Scandicci, który miał uobecniać Niebo, nazwany został „koroną”. Pas ten został przez Argüello pokryty obrazami inspirowanymi ikonografią Kościoła wschodniego, które miały za zadanie zwieńczać przestrzeń zgromadzenia wiernych oraz obrazować zjednoczenie Nieba i Ziemi.
Ukształtowanie przestrzeni sakralnej na planie ośmiokąta nawiązuje do starożytnych chrześcijańskich budowli, szczególnie baptysteriów. Umieszczone na płaszczyznach owego pasa ikony opasują całą główną przestrzeń wokół ołtarza, a ich układ stanowi odzwierciedlenie drugiego (bądź trzeciego) rzędu ikonostasu – rzędu świątecznego (prazdników). Ikony obrazują poszczególne momenty chrześcijańskiej historii zbawienia, obejmujące cały rok liturgiczny. Wykonana przez Argüello Korona misteryjna, opierając się na ikonograficznym kanonie Kościoła wschodniego, aspiruje do połączenia sztuki chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu. Autor w swojej twórczości sięga także do malarstwa Picassa, Braque’a i Matisse’a. Sama nazwa cyklu wiąże się z umiejscowieniem obrazów, które „koronują” zgromadzenie, łącząc przestrzeń Nieba i Ziemi.