mały|Napoleon w Smorgoniach, obraz Zygmunta Rozwadowskiego mały|Marszałek Michel Ney broniący Kowna 14 grudnia 1812 roku przed Rosjanami, obraz Denisa Auguste’a Raffeta Bitwa o Wilno – starcie zbrojne rozegrane w dniach 9–10 grudnia 1812 roku w Wilnie i okolicach między wojskami I Cesarstwa Francuskiego i Księstwa Warszawskiego, wspomaganymi przez Komisję Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz oddziały bawarskie pod komendą Karla Philippa von Wrede, a nadciągającą armią rosyjską, zakończone zwycięstwem wojsk carskich. Armią napoleońską dowodzili wówczas Michel Ney oraz Joachim Murat. Stroną rosyjską dowodził zaś Matwiej Płatow. Starcie było prowadzone w mieście oraz w warunkach zimowych, przez co większość żołnierzy Wielkiej Armii zginęło z głodu i zimna, zamiast od ran.

Tło historyczne Początek wojny i wyzwolenie Wilna przez Wielką Armię Wojna francusko-rosyjska rozpoczęła się przeprawą Wielkiej Armii przez Niemen 24 czerwca 1812 roku. Jeszcze tego samego dnia awangarda napoleońska zajęła bez walki Kowno. Był to początek walki między Cesarstwem Francuskim rządzonym przez Napoleona, a Rosją pod władaniem cara Aleksandra I.