Wysoko ocenił album również Richard Cromelin z dziennika Los Angeles Times. Według niego otwierający płytę utwór „rozbrzmiewa ponadczasowym pięknem i szorstkością fuzji Jimiego Hendrixa z Lynyrd Skynyrd i nadaje albumowi bluesowo-rockowy, niebiańsko-metalowy ton”. Piosenki są – zdaniem recenzenta – „na zmianę słodkie, zabawne, ponure i mrożące krew w żyłach, a pomimo porywającej, ciągłej koncentracji, wszystko to wychodzi bez wysiłku”.

Mike Gitter z magazynu Kerrang! określił album jako „The dark side of retro. Smutny i piękny, który mieni się pod melancholią Seattle” i jest „intrygującym ogarnięciem zasad, niegdyś odrzuconych, które działają jak sen. Andrew [Wood] bez wątpienia by to pochwalił”.

Zdaniem Steve’a Hueya z AllMusic „płyta brzmi jak pomost między teatralnymi aktualizacjami rocka Mother Love Bone z lat 70. a hardrockową powagą Pearl Jam” (…). Siłą albumu są żałobne, elegijne ballady, ale dzięki spontanicznej energii twórczej zespołu i odpowiednio ciepłemu brzmieniu, przenika go zdecydowana, afirmująca życie aura”.