W kwietniu 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza Kadry MW, a w czerwcu 1934 wyznaczony na stanowisko dowódcy Kadry Szeregowych Floty. Na stanowisku dowódcy Kadry Floty w Gdyni pozostawał przez pięć kolejnych lat. 2 czerwca 1939 został wyznaczony na stanowisko komendanta miasta Gdyni. Na tym stanowisku wziął udział w obronie Gdyni, a następnie w bitwie o Kępę Oksywską.
19 września 1939, po kapitulacji obrońców Kępy Oksywskiej, dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II D Gross-Born, a następnie Oflagu X A Sandbostel. 29 kwietnia 1945 został uwolniony z niewoli przez żołnierzy armii brytyjskiej. W lipcu tego roku wyjechał do Anglii, gdzie 10 sierpnia został oddany do dyspozycji komendanta Komendy Morskiej „Południe”, a po trzech miesiącach przeniesiony do grupy rezerwowej oficerów MW. Zarządzeniem personalnym szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej z 7 czerwca 1946 został mianowany komandorem porucznikiem ze starszeństwem z 1 czerwca 1946 i 1. lokatą w korpusie rzeczno-brzegowym. 20 grudnia 1946 wrócił do Polski. Zmarł 22 lutego 1971 w Świeciu.