W 1817 otrzymał stypendium królewskie i przedostał się przez Szwajcarię do Włoch, gdzie kopiował dzieła quattrocentystów i prowadził badania nad malarstwem Rafaela, którego styl i poglądy w całości przyjął. W 1819 wrócił do Berlina i otworzył pracownię mistrzowską w magazynie królewskim. Zaczął kształcić studentów (do 1837 ponad siedemdziesięciu). Został za to mianowany najpierw profesorem, następnie członkiem akademii, a w 1827 królewskim malarzem nadwornym.
W tym czasie zrealizował m.in. obraz na suficie w berlińskim teatrze schinklowskim, dwa ołtarze dla cerkwi św. Piotra i Pawła w Moskwie, czy portrety hrabiny Anny Elżbiety Raczyńskiej i Atanazego Raczyńskiego (ten drugi w 1826)Agnieszka Baszko, Księgi i Sztuka. Dziedzictwo po Edwardzie i Atanazym Raczyńskich. Wystawa towarzysząca otwarciu nowego gmachu Biblioteki Raczyńskich, Poznań: Biblioteka Raczyńskich, 2013, s. 79, ISBN 978-83-943233-0-1.
Od lat trzydziestych XIX wieku jego twórczość zaczęła być poddawana krytyce, a popularność słabła. Oskarżano go m.in. o pustkę wewnętrzną. Przez dziesięć lat był członkiem komisji porządkowania zbiorów Muzeum Królewskiego, a od 1840 wicedyrektorem Królewskiej Akademii Sztuk.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Niemieccy malarze klasycyzmu Kategoria:Ludzie związani z Paryżem Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Urodzeni w 1787 Kategoria:Zmarli w 1845