Natarcie polskie powstrzymały dopiero na północnym skraju Jeżowa 18 batalion rozpoznawczy i 563 dywizjon przeciwpancerny, które to jednostki osłaniały znajdujące się w miasteczku sztaby XI KA i 18 DP. Niemcy skierowali do walki wszystkie siły, łącznie z oficerami obu sztabów, pisarzami i kierowcami. Walkę 83 pp wzmocniły niektóre pododdziały 84 pułku piechoty (zbiorczy batalion 84 pp, głównie 7. i 9 kompania poruczników K. Krasonia i T. Lostera, ze wsparciem 3 kompanii ckm por. Wiercińskiego – całość pod dowództwem mjr. W. Sokola) oraz część sił 30 pułku piechoty z 10 DP. Wobec ogromnych strat, natarcie 83 pp uległo załamaniu.
Około 11.00 dowódca XI KA gen. nakazał swoim wojskom odrzucić oddziały polskie ześrodkowane w lesie Przyłęk Duży. Około 12.00 18 DP gen. Friedricha-Karla Cranza uderzyła swoimi pułkami na kierunkach: 51 pp → Jeżów – Słupia uderzał od czoła i na prawe skrzydło polskiego 83 pp, 30 pp → Marianów, na broniący się w południowej części lasu polski 84 pp. Polskie pułki odparły atak, a walka przeciągała się. W związku z tym dowódca XI KA nakazał 19 Dywizji Piechoty gen. Günthera Schwantesa spotęgować uderzenie i wprowadzić do walki 59. i 73 pułk piechoty.