Buchloh wskazuje też na prace Höch jako jeden z pierwszych i zarazem najdoskonalszy przykład fotomontażu dadaistycznego. W Cięciu nożem kuchennym... pojawiają się już jego wszystkie elementy formalne, takie jak niezhierarchizowany układ figur przeplatanych z fragmentami tekstów. Fotomontaż dadaistyczny był pomyślany jako szyderstwo wobec kubizmu. Łącząc elementy kolażu kubistycznego z fotomontażem, odbierał dziełu jego kreatywność i autentyczność. Już sam człon wyrazu -montaż wskazuje nie na działanie artystyczne, lecz na odtwórczą produkcję dzieła. Zdaniem Agaty Grzych, prowadzi to do wniosku o potrzebie społecznego zaangażowania się artystów, w przeciwieństwie do praktyki XIX-wiecznej, w której malarze tworzyli sztukę dla sztuki. Fotomontaż dadaistyczny był także formą krytyki upowszechniania się kultury masowej. Wyśmiewał krzykliwe nagłówki popularnych gazet, umieszczając je w innym kontekście. To właśnie Hannah Höch wraz z Raoulem Hausmannem upowszechnili rok wcześniej technikę fotomontażu w kręgu dadaistów.