oni to odkryli wybrzeże Adriatyku, Tyrrenię, Iberię i Tartessos. [...] Po przybyciu do Tartessos zaprzyjaźnili się z królem Tartesjów, który nazywał się Argantonios, władał nad Tartessos przez osiemdziesiąt lat, a przeżył pełnych lat sto dwadzieścia. Otóż temu mężowi Fokajczycy tak bardzo przypadli do serca, że z początku zachęcał ich, aby opuścili Jonię i zamieszkali w jego kraju, gdzie zechcą, potem zaś, gdy nie mógł Fokajczyków do tego nakłonić, a dowiedział się, jak Med w ich sąsiedztwie rośnie w potęgę, dał im pieniądze, żeby swe miasto otoczyli murem. Musiał dać sporo, gdyż obwód muru wynosi niemało stadiów, a cały składa się z wielkich i dobrze spojonych głazów. W ten więc sposób Fokajczykom wzniesiono mur. Herodot I, 163. Miasto upadło w VI wieku p.n.e. na skutek wielu czynników, z których najważniejsze to: ekspansja terytorialna Kartaginy; spadek znaczenia brązu wskutek rozprzestrzenienia się żelaza; pojawienie się nowych źródeł zaopatrzenia w cynę, np. Kornwalia; łupieżcze napady iberyjskiego plemienia Luzytanów.
Niektórzy z badaczy (m.in. Adolf Schulten) utożsamiają Tartessos z mityczną Atlantydą.
Zobacz też języki paleoiberyjskie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Geografia historyczna starożytności Kategoria:Historyczne państwa na Półwyspie Iberyjskim