Mimo braku zastosowania w muzyce klasycznej instrument był nadal wykorzystywany w nowożytności, a jego konstrukcja była udoskonalana i dostosowywana, żeby spełnić wymogi stroju równomiernie temperowanego. W wyniku ekspansji terytorialnej będącej następstwem wielkich odkryć geograficznych instrument przedostał się na tereny Ameryki Łacińskiej. Wykształcone tam psalterium miało zazwyczaj 24 struny w poczwórnych, strojonych w unisonach chórach. Struny rozciągnięte były na dwóch lub trzech podzielonych na krótkie odcinki podstawkach. Instrument obejmował zakres trzech oktaw.
W nowożytności, muzykę z wykorzystaniem psalterium tworzyli m.in. kompozytorzy włoscy: , Niccolò Jommelli, oraz Florido Ubaldi, i hiszpańscy: , Braulio Canales oraz .
Współcześnie psalterium wykorzystywane jest sporadycznie w muzyce ludowej i wykonawstwie muzyki dawnej. Regionalne odmiany zachowały się m.in. w formach arabskiego kanun, rosyjskich gusli, fińskich kanteli, francuskiego , estońskich kanneli, łotewskich kokli i litewskich kanklės.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne – Leszek Pelc, prezentacja psalterium – Baptiste Chopin, kompozycje Donata Da Casciego i Guillaume’a de Machauta
Kategoria:Chordofony szarpane Kategoria:Instrumenty dawne