thumb|Cmentarz w Gdyni-Redłowie, kadm. Włodzimierz Steyer Włodzimierz Steyer, ps. Brunon Dzimicz (ur. 15 lipca 1892 w Montrealu, zm. 15 września 1957 w Gdańsku) – polski kontradmirał i morski oficer pokładowy okrętów nawodnych. Podczas I wojny światowej pływał na jednostkach Carskiej Marynarki Wojennej Rosji. Następnie przybył do odrodzonej Polski i wstąpił do Marynarki Wojennej, w której służył do 1950 roku. Dowodził wieloma okrętami, dywizjonem szkolnym i dywizjonem kontrtorpedowców. W trakcie kampanii wrześniowej w 1939 roku kierował obroną Półwyspu Helskiego, jako dowódca Rejonu Umocnionego Hel. Po II wojnie światowej był dowódcą Marynarki Wojennej.
Służba wojskowa Włodzimierz Brunon Steyer urodził się 15 lipca 1892 w Montrealu. Szybko po urodzeniu się Włodzimierza jego rodzice, Włodzimierz i Tekla z Witołd-Aleksandrowiczów przenieśli się do Petersburga. W 1913 roku ukończył w Petersburgu Korpus Morski i kurs artylerii morskiej. Był również absolwentem École des Officiers Canonniers (szkoły oficerów artyleryjskich) w Tulonie z 1926 roku. W 1913 roku został zaokrętowany na rosyjskim krążowniku „Askold”, jako młodszy oficer artylerii. Wziął na nim udział w I wojnie światowej, uczestnicząc w działaniach wojennych na Morzu Śródziemnym i forsowaniu Dardaneli.