Kolejnymi stanowiskami jakie zajmował były: zastępca dowódcy i dowódca ORP „Bałtyk”, dowódca ORP „Mazur”, wykładowca artylerii na kursie aplikacyjnym oraz przewodniczący komisji odbioru okrętów we Francji. W 1930 roku został dowódcą Dywizjonu Szkolnego. W okresie od 14 kwietnia 1933 roku do 1 czerwca 1935 roku dowodził Dywizjonem Kontrtorpedowców. W latach 1935–1936 był komendantem Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty w Gdyni, a następnie pełnił funkcję komendanta Portu Wojennego Gdynia. W tym czasie przewodniczył komisjom odbioru minowców oraz ORP „Grom”, ORP „Gryf” i ORP „Błyskawica”. Był także komandorem Yacht Klubu Polskiego Gdynia.

Od 1937 roku dowodził Rejonem Umocnionym Hel. W 1939 roku uczestniczył w pracach komisji badającej przyczyny awarii na ORP „Grom”. Od 1 września do 1 października 1939 roku współdowodził obroną Półwyspu Helskiego. 1 października uczestniczył w odprawie u dowódcy Floty kontradmirała Józefa Unruga, na której podjęto decyzję kapitulacji. 2 października na Helu wraz z dowódcą Morskiej Obrony Wybrzeża komandorem Stefanem Frankowskim spotkał się z dowódcą niemieckich sił morskich na Zatokę Gdańską kontradmirałem Hubertem Schmundtem. Po kapitulacji zwrócił się do marynarzy i żołnierzy: Bądźcie przygotowani na długą niewolę.