Beth Gibbons „wykorzystuje kręte, eleganckie poczucie smutku, szaleństwa i żalu, które istnieją we wszystkich zakątkach tej płyty i można je znaleźć wczoraj, dziś i jutro w nas samych (…) I jeśli Dummy brzmiał, jakby pochodził z innej planety, to Lives Outgrown brzmi, jakby pochodził właśnie stąd, właśnie teraz, właśnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowaliśmy” – zauważył autor.
Zdaniem Heather Phares z AllMusic Gibbons w Lives Outgrown „wykorzystuje niespokojną kontemplację, która zdefiniowała jej sztukę, aby skonfrontować się z faktem, że życie wcale nie jest ponadczasowe. Album ten (…) jest przesiąknięty emocjonalnymi i fizycznymi realiami życia wystarczająco długo, aby przynieść życie na świat i zobaczyć, jak odchodzi”. W podsumowaniu recenzentka stwierdziła, że Lives Outgrown pokazuje, „iż muzyka Gibbons staje się wraz z upływem lat coraz bogatsza, ponieważ artystka bada proces starzenia się z urzekającym pięknem i zdecydowaną szczerością”.
W podobnym kierunku zmierzała ocena Laury Barton z magazynu Uncut. Stwierdziła ona, iż „wiek średni może być również wyraźnie pouczającym okresem w życiu kobiety;