Kitty Empire z siostrzanego The Observer oceniła, że album Gibbons „jest ripostą na śmiercionośną strzałę czasu, (...) na utratę bliskich, związków, zdrowia, owulacji”.
Zdaniem Toma Beedhama z magazynu Exclaim! „przesłanie piosenek Gibbons uzupełnia panoramiczną instrumentację eliptycznym impresjonizmem, który wydaje się być uwięziony poza przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, oceniając to wszystko z [perspektywy] chwilowo udręczonego lotu ptaka”.
Rohan Chakraborty ze Spill Magazine zauważył, że album Gibbons jest „zwycięskim świadectwem tego, że jej głos jest jednym z najważniejszych w historii współczesnej muzyki – zarówno pod względem lirycznym, jak i dźwiękowym”.
„Po ponad trzydziestu latach od muzycznego debiutu Beth Gibbons, jej pierwszy solowy album zawiera obfitą mieszankę poezji i psychodelii, z domieszką folku i pięknie wykończoną jej oszałamiającym głosem” – oceniła Emily Stark z magazynu God Is in the TV dodając: ”Trudno się oprzeć, by nie wrócić po drugą płytę”.