Pacyfikacja pochłonęła 27 ofiar wśród mieszkańców w tym dwóch przyjezdnych. Spalono 24 domostwa, na pozostałych przy życiu mieszkańców Kaszowa nałożono kontrybucję. Dzień pacyfikacji odbił się bardzo mocno na stanie zdrowia mieszkańców, w szczególności dzieci. Wiele dzieci jak i starszych zapadało na choroby nerwowe, sercowe i wątrobowo-żółciowe. Zwłoki ofiar pacyfikacji pochowano w miejscu kaźni, po wojnie miejsce egzekucji upamiętniono symbolicznym pomnikiem. Pacyfikacja wsi została opisana na podstawie relacji świadków przez profesora Rosponda w książce "Zginęli na polu chwały" (wyd. 1946, 1993 i 2009Wydanie 3 z 2009 r. Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, Kraków. , tamże dane o poprzednich wydaniach).
Po wojnie mieszkańcy wioski wznieśli pomnik upamiętniający te wydarzeniaJ. Fajkowski, Wieś w ogniu. Eksterminacja polskiej wsi w okresie okupacji hitlerowskiej, Warszawa 1972, s. 201-202..
We wrześniu 1944 szkoła w Kaszowie była nieczynna, ponieważ stacjonowały w niej wojska niemieckie. Całą jesień mieszkańcy starsi i dzieci chodzili codziennie do pracy przy okopach. Do okopów w grudniu przywieziono dodatkowo stu robotników ze Śląska.