Początkowo spotkania członków "Stajni" i ich sympatyków odbywały się w "Harendzie" i "Telimenie", niekiedy w mieszkaniach prywatnych (jednym z takich stajennych centrów stał się przedwojenny domek Kostynowiczów na Boernerowie, gdzie nad wejściem do poetyckiej suteryny widniał napis "Pro Arte et Studio"). Dzięki wsparciu Tadeusza Mocarskiego z Hybryd, grupa otrzymała lokal w klubie "Karuzela". Przywilejem tym wszakże nie cieszyła się zbyt długo; prawdopodobnie ze względu na kontrowersyjną, zbyt nieprawomyślną wymowę utworów wypowiedziano "Stajni" współpracę. Powrócono zatem do dawnego trybu spotkań i działań, który opierał się na niepisanej zasadzie zupełnej niezależności od jakichkolwiek mecenasów.
Grupa nie uniknęła jednak kłopotów programowych. Samozwańczy lider, J. Tomaszkiewicz coraz wyraźniej domagał się, by inni w ślad za nim, uprawiali poezję narodową, opartą na „aktualizmie” (jeden z postulatów z jego programów publikowanych m.in. na łamach "Poezji"). Dochodziło do ostrych polemik, ponieważ dla wielbicieli Mistrza Konstantego (Łukaszewicz, Jarski), czy dla zwolenników wartości uniwersalnych (Paszt, Kamień, Zaleski, Kostynowicz, Sznajder), dyktatura jednej tylko, rygorystycznie narzucanej poetyki była nie do przyjęcia.