„Wokalistka Portishead nie jest wyszkoloną sopranistką, ale jej udręczony styl wydobywa niesamowitą desperację utworu” – zauważył John Lewis z dziennika The Guardian dodając, iż każde nagranie tej symfonii do tej pory wykonywane było przez zawodową sopranistkę, między innymi: Stefanię Woytowicz, Zofię Kilanowicz, Dawn Upshaw, Christine Brewer i Susan Gritton. Jednak „cicha, demotyczna wrażliwość Gibbons sprawia, że jest to [wykonanie] zarówno bardziej wstrząsające, jak i emocjonalnie angażujące”.
Mischa Pearlman z magazynu Under the Radar ocenił, że w tym wykonaniu symfonii Góreckiego „głos Gibbonsa doskonale uzupełnia muzykę. Lamentuje nad śmiertelnością ludzkości zarówno z przerażeniem, jak i spokojnym lękiem, niosąc nas przez naszą egzystencję, aż do momentu, gdy, podobnie jak ostatnia nuta tej kompozycji, po prostu znika”.
Ben Hogwood z magazynu musicOMH wyraził pogląd, że Gibbons i Penderecki „zasługują na ogromne uznanie za swoje podejście, które jest jednocześnie zdecydowanie przestudiowane, ale także chwalebnie instynktowne”, a Gibbons „dociera do samego serca muzyki i sposobu jej tworzenia całym swoim sercem”.