Wspomina, jak Maltańczycy powitali wielkiego mistrza Villiersa 26 października:
Ponieważ milicja maltańska nie była zinstytucjonalizowana, wraz z przybyciem Zakonu św. Jana dejma została włączona w ramy zakonnego systemu obrony. Przywództwo znajdowało się w rękach rycerzy, którzy w razie potrzeby organizowali i wprowadzali zmiany. Wszystkie pułki były pod dowództwem wysokiej rangi rycerza zwanego seneszalem.
Mężczyźni w wieku od osiemnastu do sześćdziesięciu lat musieli wstąpić do wojska i koniecznie wziąć udział w obronie. Armię podzielono na tyle grup, ile było wówczas parafii lub wsi. We wrześniu każdego roku mianowano kapitanów dejmy. Pomiędzy nimi rozdzielono ochronę wszystkich brzegów. Mistrz koni dejmy był znany jako kavabuzz. Szlachta, rządcy i bogaci musieli trzymać konie do walki. Mężczyźni będcy głowami rodzin musieli trzymać w swoich domach strzały, proce, lance, miecze, halabardy, a z biegiem czasu także archiwa, a oni i ich dzieci musieli wychodzić, ilekroć zostaną wezwani alarmem (wystrzał armatni lub bicie w dzwony).