Każdej niedzieli organizowano wieczory muzyczne, a udział w nich był całkowicie nieodpłatny dla przybyłych gości.
Obiekt ten uznaje się za pierwszą na terenie Krakowa placówkę o charakterze elitarnym, której wystrój i formułę oparto bezpośrednio na standardach wiedeńskich – goście mieli do dyspozycji prasę, stoły przeznaczone do gry w karty oraz bilard.
Sytuacja uległa zmianie w 1865 roku, kiedy to gmach przeszedł na własność krakowskiego Magistratu, co wymusiło przeniesienie kawiarni pod adres ulica Grodzka 50. Teren, na którym wzniesiono budynek zajmowany później przez tę kawiarnię, uprzednio był miejscem funkcjonowania bursy, której powstanie zainicjował swoim funduszem Jan Długosz.
W kwestii tytułu prawnego do nieruchomości położonej przy ulicy Grodzkiej, do której przynależała kawiarnia Wintera, doszło do szeregu zdarzeń sądowo-administracyjnych. Punktem zwrotnym był 13 stycznia 1891 roku, kiedy to w wyniku licytacji nowym nabywcą obiektu został kupiec Jerucham Bazes, przejmując go od dotychczasowego właściciela, którym był Ferdynand Winter.