Do emerytury dosłużył się stopnia komisarza. Miał opinię służbisty, osoby ściśle przestrzegającej przepisów, życzliwej jednak dla ludzi. Również rodzina określała go jako dobrego i troskliwego. Jeden z wnuków, w dowód uznania jego pamięci, otrzymał imię Eilert. Unikał opowieści o służbie w okupowanej Polsce. Twierdził, że pomagał miejscowym. Wskazywał też na tajemnicę służbową. Jedna z jego córek pielęgnowała pamięć o ojcu, który według niej „w trakcie okupacji cieszył się zasłużoną sympatią lokalnych Polaków”.
Prokuratura w Dortmundzie prowadziła umorzone następnie dochodzenie przeciw żandarmom z okręgu jarosławskiego. Nikomu nie postawiła zarzutów, także Diekenowi. Podobnie zakończyło się pośmiertne śledztwo Centrali Badań Zbrodni Narodowosocjalistycznych w Ludwigsburgu. Ukarano jedynie Josefa Kokotta, który strzelał do dzieci Ulmów.
Życie prywatne Ożenił się przed 1939 i miał dwie córki: Grete oraz Hannelore. Jego grób znajduje się na cmentarzu w Esens.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Ordnungspolizei Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Ludzie związani z Łańcutem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1960