Za ostatnią dadaistyczną pracę Höch uchodzi My House-Sayings z 1922 roku, będąca niejako pożegnaniem z ruchem dada jak i miłością autorki do Hausmanna.
Nowa Kobieta Hannah Höch, skonfliktowana ze zdominowanym przez mężczyzn własnym środowiskiem artystycznym, stała się rozpoznawalna jako artystka feministyczna. Uchodziła za ucieleśnienie Nowej Kobiety - niezależnej finansowo, wolnej od stereotypowych ról płciowych, noszącej krótkie włosy. W swoich pracach, takich jak Cięcie nożem kuchennym dada... poruszała temat praw kobiet, istoty kobiecości w powojennym świecie oraz ich zdominowania w patriarchalnym społeczeństwie republiki Weimarskiej. Inną jej pracą nawiązującą do tej tematyki jest seria wypchanych, kobiecych lalek, uosabiających postrzeganie kobiecości jako produktu przeznaczonego dla mężczyzn. Agata Grzych w swoim artykule opublikowanym w Dyskursie. Piśmie Naukowo-Artystycznym ASP we Wrocławiu podaje życiorys Höch jako przykład pomijania roli kobiet w sztuce XX wieku.