W konsekwencji Rozwadów zyskał jeszcze w czasach przedrozbiorowych rangę prężnego targowiska o szerokich kontaktach z Warszawą i Gdańskiem.
Po I rozbiorze Polski w roku 1772 Rozwadów znalazł się pod zaborem austriackim. Od 1782 r. należał do cyrkułu rzeszowskiego. W wydanej w roku 1786 „Geografii (...) Galicyi i Lodomeryi” autorstwa hrabiego Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego czytamy o Rozwadowie: Miasto nad sanem, na przedmieściu którego pod lasem na mil kilka rozciągłym kościół i klasztor XX. Kapucynów. Z drugiej strony miasta dom mieszkalny dziedzica JO. xięcia JMci Franciszka Lubomirskiego, arcypodkomorzego Galicyi. W mieście parochialny kościół, którego jest proboszczem JX. Mussakowski, kanonik katedralny kamieniecki, brat rodzony JO. xiężnej Jejmości, prałat nieoszacowanych przymiotów. 1854–1867 siedziba Bezirk Rozwadów.
Drewniana zabudowa miasta była niszczona ciągłymi pożarami. W czasie wielkiego pożaru, który nawiedził Rozwadów w roku 1801, uległa częściowemu zniszczeniu m.in. pierwsza drewniana rozwadowska fara. W czerwcu 1882 wybuchł kolejny pożar, który zniszczył stronę zachodnią i północną miasta, całą ulicę Charzewską oraz połowę wsi Charzewice. Spłonęły wtedy m.in.