1 lipca 1991 opiekę nad kompleksem przekazano ewangelickiej diakonii. W latach 1993–1997 sporządzono projekt restauracji obiektu. Prace wspomogło Ministerstwo Finansów i Spraw Społecznych Meklemburgii-Pomorza Przedniego. W latach 1994–1998 wzniesiono budynek warsztatów dla osób niepełnosprawnych. W latach 1997–1999 wymieniono wodociągi, rury kanalizacyjne, ciepłownicze oraz przewody elektryczne i telefoniczne, a do roku 2014 wyremontowano wszystkie budynki wchodzące w skład klasztoru.
Zabudowania klasztoru
Kościół Budowę świątyni klasztornej rozpoczęto około roku 1275. Pierwotnie planowano wznieść trójnawowy kościół halowy, lecz w trakcie budowy zdecydowano się na wybudowanie tylko jednej nawy. Prace ukończono pod koniec XIII wieku. Na przełomie XIV i XV wieku wzniesiono emporę, na której ulokowano stalle dla zakonnic, a pod emporą znajdowały się siedzenia dla świeckich wiernych. Wznosi się ona na granitowych kolumnach dźwigających żebrowe sklepienie. W 1827 rozpoczęto budowę dwuwieżowej fasady projektu Karla Friedricha Schinkla, budową kierował jego uczeń Georg Adolf Demmler. W latach 1853–1857 wnętrze przebudowano w stylu neogotyckim wg projektu Heinricha Thormanna, a w 1857 ustawiono ołtarz główny autorstwa Gastona Lenthego.