Od października 1918 roku był członkiem warszawskiego Komitetu do Spraw Wschodnich. 28 grudnia 1918 roku dołączył do składu Tymczasowej Komisji Rządzącej w Wilnie. W lutym 1920 roku był współzałożycielem Polskiego Związku Ludowego „Odrodzenie”. Od grudnia 1920 roku Mickiewicz zasiadał w zarządzie Związku Bezpieczeństwa Kraju. Przed wyborami do Sejmu Litwy Środkowej w 1922 roku doszło do rozłamu w PZL „Odrodzenie”. Mickiewicz stanął na czele frakcji bezkompromisowo dążącej do federacji Litwy Kowieńskiej z Polską. W wyborach został wybrany posłem na Sejm Litwy Środkowej z okręgu nr 12 (Brasław)Syg. Dziennik Urzędowy Tym. Komisji Rz. nr 6 1922, s. 69. Zasiadał w komisjach: politycznej i głównej. Po rozwiązaniu Sejmu został wójtem gminy niemenczyńskiej. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie.
Jesienią 1929 roku wyjechał do rodziny do Radomia. Zmarł tam po ciężkiej chorobie 7 września 1929 roku.
Przypisy