Po potopie Bóg błogosławi Noemu, który zostaje praojcem drugiej ludzkości mówiąc: „bądźcie płodni i rozmnażajcie się.” Przymierze z Noem ma zapoczątkować nowy związek Boga z ludzkością ocaloną z zagłady. Bóg potwierdził to, co już dał przy stworzeniu - błogosławieństwo rozmnażania się oraz władzę człowieka nad wszelkim stworzeniem, rozszerzona do władzy nad życiem zwierząt. Bóg w prawdzie błogosławi wszelkiemu życiu, ale w tym błogosławieństwie zawiera pewnego rodzaju dowolność zabijania. Człowiek, mimo że jest panem stworzenia, musi być świadomy, że najwyższą władzę ma Bóg.
Bóg zawiera przymierze z Noem, jego potomstwem i każdą żywą istotą. Nie ma tu mowy o jednym narodzie, bądź państwie.
Przy czym Noe jest przedstawicielem całej ludzkości, czyli pośrednikiem. Nie ma człowieka na ziemi, którego by nie objęło to przymierze, stąd wyraża ono powszechną wolę zbawczą Boga.
Po potopie życie zaczyna się jakby na nowo, wraca pierwotny porządek, jaki Bóg nadał światu w akcie stworzenia. Bóg obiecuje, że już nigdy nie będzie potopuM. Arndt, Przymierze noachickie jako przykład koncepcji przymierza w tradycji kapłańskiej, w: Roczniki Teologiczno-Kanoniczne Tom XXXIII zeszyt 1-1986, s. 7-16..