mały|Ektomykoryza (zielone – komórki rośliny, czarne – strzępki grzyba); central cylinder – walec osiowy, endodermis – endoderma, cortical cells – epiderma, hyphal sheath – płaszcz, Hartig net – sieć Hartiga Ektomykoryza lub mykoryza zewnętrzna (z greckiego ἐκτός ektos, „na zewnątrz”, μύκης mykes, „grzyb” i ῥίζα rhiza, „korzeń”, w skrócie EcM) – rodzaj mykoryzy, czyli związku zachodzącego pomiędzy symbiontem grzybowym (zwanym mykobiontem) i korzeniami różnych gatunków roślin. Ektomykoryza charakteryzuje się tym, że strzępki grzyba nie wnikają do komórek korzeni roślin, jak podczas endomykoryzy, lecz oplatają je z zewnątrz. Badania nad ektomykoryzami zyskują coraz większe znaczenie w takich obszarach, jak zarządzanie i odtwarzanie ekosystemów, leśnictwo i rolnictwo.
Grzyby ektomykoryzowe najczęściej należą do podstawczaków (Basidiomycota) i workowców (Ascomycota), rzadziej do sprzężniaków (Zygomycota). Ektomykoryzy tworzą się na korzeniach około 2% gatunków roślin. Występują w niektórych rodzinach drzewiastych nagonasiennych (np. sosnowatych) oraz okrytonasiennych (np. dwuskrzydłowate, brzozowate) i są niezwykle ważne w wielu lasach umiarkowanych i borealnych. Grzyby biorące udział w ektomykoryzie stanowią szacunkowo 30 procent biomasy drobnoustrojów w glebach leśnych.