W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do pomniejszonego terytorialnie województwa wrocławskiego, a w latach 1990-1998 podlegała urzędowi rejonowemu w Oławie.

Historia Wieś starosłowiańska o układzie owalnicy z prostokątną nawsią, w północnej i południowej części nabierająca cechy wydłużonej ulicówki. Wieś istniała już w XII w., a do 1149 r. była własnością Piotra Włostowica. W 1149 r. Piotr Włostowic przekazał wieś opactwu św. Wincentego na Ołbinie na terenie dzisiejszego Wrocławia. Od 1149 r. do sekularyzacji dóbr zakonnych w 1810 r. wieś była własnością premonstratensów (norbertan) z opactwa św. Wincentego na Ołbinie.

Około 1235 r. we wsi osiedlili się tkacze walońscy, a Wierzbno uzyskało lokację na prawie niemieckim od księcia śląskiego Henryka I Brodatego, włączając tym samym wieś w jurysdykcję wójta książęcego w OławieZientara 1975, s. 357-358. Po okresie najazdów mongolskich na Polskę w 1253 r. Wierzbno ponownie uzyskało lokację na prawie niemieckim z rąk opata klasztoru premonstratensów na Ołbinie WitaZientara 1975, s. 358-359. Wzmiankowany jest wtedy sołtys Wierzbna Jan, który w 1267 r. wraz z Mikołajem zwanym Gallicus nabył trzy łany od opata GotfrydaZientara 1975, s. 359. W 1253 r. Wierzbno miało powierzchnię 57 łanów, z czego trzy należały do sołtysa, a jeden do kościoła. W 1260 r.