Manuel Bondoc Tinio (ur. 7 czerwca 1877, zm. 22 lutego 1924) – filipiński wojskowy i polityk.
Życiorys Urodził się w w Aliadze w prowincji Nueva Ecija. Był synem Mariana Tinio oraz Silverii Misadsad Bundoc. Wywodził się z zamożnego klanu o chińskich korzeniach wiązanego przede wszystkim ze środkowym Luzonem. Kształcił się w manilskim . Wcześnie zaangażował się w działalność niepodległościową i antyhiszpańską, wstąpił w szeregi Katipunanu. Uczestnik rewolucji filipińskiej, pamiętany jest jako najmłodszy generał powstałych wówczas filipińskich sił zbrojnych. Awans otrzymał jako dziewiętnastolatek. Nie był przy tym jedynym wyjątkowo młodym dowódcą wysokiego szczebla znanym z tego konfliktu. Jedynie nieco starszy od niego był na przykład poległy w 1899 Gregorio del Pilar. Udało mu się wyzwolić kilka prowincji na północy Luzonu. Znalazł się w niewielkiej grupie Filipińczyków wysłanych do Hongkongu na skutek wynegocjowania porozumienia z hiszpańskimi władzami kolonialnymi. Po powrocie do kraju, który zbiegł się z wybuchem wojny amerykańsko-filipińskiej, ponownie włączył się w działania wojenne. Dowodził siłami rewolucyjnymi w La Union, Ilocos Norte, Abrze oraz Cagayanie. Następnie mianowano go naczelnym dowódcą wszystkich wojsk filipińskich na północy Luzonu.