Stanisław Maciejewicz (ur. 13 listopada 1869 w Wilnie, zm. 3 stycznia 1940 tamże) – polski ksiądz katolicki, kanonik wileńskiej Kapituły Metropolitalnej, działacz społeczny i polityczny, poseł do III i IV Dumy Imperium Rosyjskiego, na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm Ustawodawczy w II RP, senator I kadencji.
Życiorys Był synem Hilarego i Barbary. Ukończył II Gimnazjum, a w 1890 roku Wyższe Seminarium Duchowne św. Józefa w Wilnie. W 1894 roku uzyskał tytuł magistra teologii w Akademii Duchownej w Petersburgu. Był wikariuszem i prefektem progimnazjum w Brześciu Litewskim. Następnie był proboszczem w Wyszkach i duszpasterzem w Zabłudowie, Rudce i Choroszczy. Od 1899 roku sprawował funkcję prefekta szkoły realnej i gimnazjum żeńskiego w Wilnie oraz rektora Kościoła św. Katarzyny. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk, „Lutni” oraz Stowarzyszenia Opieki nad Dziećmi w Wilnie. W 1897 roku wstąpił do Ligi Narodowej. Był członkiem zarządu głównego organizacji księży Collegium Secretum. Od 1904 roku działał w Stowarzyszeniu „Oświata”, gdzie w latach 1906-1907 był członkiem zarządu.