Powierzchnia biaława, lekko włóknista lub drobno łuseczkowata, zwłaszcza w pobliżu miejsca przyczepu blaszek; w miarę dojrzewania nabiera jasnoszarych odcieni, szczególnie u podstawy. Blaszki Średnio gęste, faliste, przy trzonie wykrojone i nieco brzuchate. Występują między nimi krótsze blaszeczki, a same blaszki bywają miejscami połączone poprzecznymi łącznikami. U młodych okazów są czysto białe, z wiekiem przybierają nieco bardziej stonowane odcienie (choć pozostają białawe). Ostrza tej samej barwy. Miąższ W kapeluszu miękki, włóknisty, w trzonie zdrewniały. Powierzchnia biaława z szarawym odcieniem; u starszych okazów w dolnej części trzonu mogą pojawiać się delikatne różowawe tony. Zapach podobny do zjełczałej mąki, ale z wyraźną nutą zapachu pluskwiaka (najbardziej wyczuwalną u dojrzałych okazów). Smak lekko gorzki i nieprzyjemny przy dłuższym żuciu. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Zarodniki 6–8 × 5–5,5 µm, o kształcie od niemal kulistego lub jajowatego po szeroko eliptyczny, gładkie, z wieloma gutulami i wyraźnym apikulusem. Podstawki 4-zarodnikowe, wydłużone, 45–55 × 6–8 µm, bez sprzążek. Epikutis zbudowany z bardzo kruchych, cienkich strzępek pozbawionych sprzążek.