Konstytucja weimarska (, oficjalnie – Konstytucja Rzeszy Niemieckiej) – konstytucja niemiecka z 11 sierpnia 1919 uchwalona przez rewolucyjne . Zastąpiła Konstytucję Rzeszy Niemieckiej z 1871 r.
Kraje związkowe Rzesza Niemiecka po 1919 r. stała się republiką, a władza pochodziła bezpośrednio od narodu.
Na obszar Rzeszy składało się 18 (początkowo 21) krajów związkowych z wyjątkiem terenów wyłączonych przez traktat wersalski. Były to: Anhalt Badenia Bawaria Brunszwik Brema Hamburg Hesja Lippe Lubeka Meklemburgia-Schwerin Meklemburgia-Strelitz Oldenburg Prusy Saksonia Schaumburg-Lippe Turyngia Waldeck Wirtembergia
Każdy z krajów miał swój parlament (Landtag), złożony z członków wybranych w pięcioprzymiotnikowych wyborach (równych, proporcjonalnych, bezpośrednich, powszechnych i tajnych), parlament, jak i rząd. W art. 6 wyliczono 20 spraw, które były w kompetencji głównych organów federacji. Były m.in. polityka finansowa, polityka zagraniczna, administracja kolonii, sprawy łączności (poczta, kolej etc.). Ustawodawstwo organów centralnych miało pierwszeństwo przed prawem krajowym, a to nie mogło być z nim sprzeczne.