Odpowiednie tłumiki (sordino) umieszczane u wylotu, pozwalają wydobyć charakterystyczne „łaaa” (stąd też późniejsza nazwa efektu, który osiąga podobne brzmienie), które znalazło swoje zastosowanie w muzyce jazzowej, gdzie często stosuje się instrumenty dęte. Wah-wah bardzo łatwo można osiągnąć ludzkim narządem artykulacji, na przykładzie próby ciągłego wymawiania samogłoski „a” i jednoczesnego płynnego powiększania i pomniejszania ust.
Historia Początki dźwięku typu wah-wah można szacować na późne lata 50. XX wieku, kiedy gitarzyści grający muzykę country podczas gry kręcili potencjometrem Tone gitary. Następnie muzycy zaczęli do tego celu używać pedału głośności firmy Fender, który przy poruszaniu w górę i w dół umożliwiał kontrolę głośności, natomiast ruszając nim odpowiednio w bok, uzyskiwano ten sam efekt jak przy kręceniu pokrętłem Tone przy gitarze, lecz był to sposób znacznie wygodniejszy, gdyż jednocześnie można było grać. Dźwięk ten jednak różni się od dzisiejszego pojęcia wah-wah. Pierwszą firmą, która stworzyła nowoczesny pedał wah-wah była firma Vox, dzięki jej dwudziestopięcioletniemu inżynierowi Bradowi Plunkettowi. Vox dostrzegł w nowym gadżecie duży potencjał i rozpoczął pracę nad seryjną wersją pedału.