Ekologia i zachowanie Jego głównym habitatem są dolne warstwy obrzeży wilgotnych lasów górskich, lasów wtórnych, gęsty podszyt lasu mglistego, okolice dróg, a czasami skupiska bambusów z rodzaju Chusquea. Długość pokolenia jest określona na 3,05 roku. Ptak ten żeruje zazwyczaj w parach. Raczej nie jest spotykany pojedynczo. Niewiele wiadomo na temat diety ogończyka czarnogardłego. Składa się głównie ze stawonogów. Zaobserwowano, że podejmuje pokarm z liści i niewielkich gałęzi na wysokości 1–2 m nad poziomem gruntu.
Rozmnażanie Prawie nie ma informacji o rozmnażaniu i gniazdowaniu tego gatunku. Sezon lęgowy trwa od kwietnia do lipca.
Status zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN ogończyk czarnogardły jest uznawany za gatunek najmniejszej troski (LC, ). Wielkość populacji jest szacowana na więcej niż 2500, a mniej niż 10 000 dorosłych osobników, a gatunek ten określany jest jako pospolity. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako stabilny ze względu na brak widocznych spadków populacji czy występowania istotnych zagrożeń.