Według wizji Le Bona tłum zachowuje się jak jednostka, rozumuje, ma różnorakie przeżycia. Stanowisko to przyczyniło się do wprowadzenia do psychologii i socjologii pojęcia psychiki zbiorowej. Autor zauważa, iż większość zachowań tłumu ma charakter negatywny (z wyjątkiem działań bohaterskich czy ukierunkowania działań). Próbuje również charakteryzować procesy psychiczne jednostek pozostających członkami tłumu, zdając sobie sprawę z faktu, że jednostka taka zachowuje się inaczej niż poza tłumem.
Autor nasycił swoją książkę treściami ideologicznymi i politycznymi, nie pochwalając zmian społecznych, jakie zachodziły na świecie w końcu XIX wieku. Według jego koncepcji rasy ścierają się w jej obrębie różne idee, odzwierciedlające się w instytucjach, a wynikłe z ducha i doświadczenia. Ideały te z czasem zamierają i władza przechodzi w ręce tłumów, które swoją cywilizację "dobijają". Le Bon twierdził, że cywilizacja francuska upada, a upadek ten wspomagały "tłumy": parlament, partie, system wyborczy, prasa i oświata. Za szczególnie szkodliwą ideologię uważał socjalizm, synonim rządu tłumów. Socjalistyczna równość była dlań "chimeryczna" i "fałszywa".