Na pomoc oblężonym przybyły z Zasmyk oddział „Jastrzębia” oraz część oddziału AK por. Michała Fijałki „Sokoła”, atakując pierścień oblężenia od zewnątrz. Kontrnatarcie nastąpiło w kilku kierunkach, zmuszając Ukraińców do wycofania się. W ręce Polaków i Czechów dostał się „czołg” (zepsuł się w trakcie boju), prezentowany w centrum wsi jako zdobycz wojenna.
W czasie bitwy doszło do spalenia niemal całej części Kupiczowa zamieszkanej zwarcie przez Ukraińców (ulicy odchodzącej od centrum w kierunku północno-wschodnim). thumb|right|200px|Tablica Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie wymieniająca walki o Kupiczów
Dalsze losy Kupiczowa Kupiczów został podporządkowany bazie polskiej samoobrony w Zasmykach, przyjmując wielu polskich uchodźców i stając się bazą wypadową dla AK. We wsi założono szpital partyzancki i wzmocniono siłę polskiej załogi do 100 ludzi. 25 grudnia 1943 doszło do pozorowanego ataku UPA na Kupiczów, w wyniku którego zginął jeden akowiec (główny atak UPA wyprowadziła na miejscowości Janówka, Stanisławówka i Radomle).
14 kwietnia 1944 Armia Czerwona zajęła wieś.
Według Władysława i Ewy Siemaszków ukraińscy nacjonaliści zamordowali w Kupiczowie 2 Polaków, 14 Żydów i 14 Czechów.