Poszczególne klatki animacji postaci są rysowanie ręcznie przez animatorów, w odróżnieniu od techniki 3D, gdzie postaci są modelami wygenerowanymi za pomocą programów komputerowych i poruszane w przestrzeni dzięki wirtualnym szkieletom.
W tradycyjnym podejściu do animacji 2D animowana postać jest obrysowana liniami, a jej kolory są jednolite, co daje efekt płaskiej ilustracji. Twórcy filmu opracowali specjalny program, który odpowiada za światło i cień w animacji 2D, który imituje oświetlenie w technice 3D. Odpowiada za oświetlanie płasko narysowanych postaci poprzez wykorzystanie wielu animowanych przez artystów warstw symulujących wybrane aspekty światła takie jak „światło kluczowe”, „światło dopełniające”, „światło odbite”, „refleksy źródła światła”, „rozproszone światło podpowierzchniowe” (zabarwione na czerwono światło przechodzące przez tkanki ucha czy palców) itp. Zastosowanie takiego podejścia pozwoliło na stworzenie wrażenia przestrzenności animowanych postaci oraz dokładnego ich wpasowania w oświetlenie zastosowane w scenografii.