Tylna para wyrostków jest dość mocno wysunięta ku przodowi od konjunktywy, wskutek czego ich wolne końce są stosunkowo długie. W szczegółach wyrostki te różnią się w obrębie gatunku, ale są dość stałe w obrębie geograficznych grup populacji. U grupy zachodniej, której wschodnia granica zasięgu pokrywa się mniej więcej z wschodnią granicą Europy Środkowej, oraz u grupy środkowoazjatyckiej wyrostki pierwszej pary są krótsze od wyrostków drugiej pary, natomiast u grupy wschodniej są co najmniej tak długie lub dłuższe niż ona. U grupy zachodniej tylne wyrostki mają długość konjunktywy i są wyraźnie zakrzywione ku górze, natomiast u grupy wschodniej nie przekraczają długością konjunktywy, nasadową część mają silniej zbudowaną, a zakrzywiony ku górze wierzchołek krótszy.
Samica ma ósmy tergit odwłoka punktowany tylko w tylno-bocznych narożach, pośrodku zaś i w kątach przednio-bocznych niemal zupełnie pozbawiony punktów, niekiedy mający jeszcze kilka punktów przy przedniej krawędzi. Walwifer pierwszej pary jest szeroki i ma słabo zesklerotyzowaną krawędź zewnętrzną.