W obrzędach nie brakowało elementów związanych z rolnictwem, co nie dziwi, gdy przyjmiemy, że do końca XIX wieku był to główny sposób na egzystencję Japończyków.
Wraz z rozpoczęciem okresu Meiji wszystkie formy shintōizmu zmieniły swoje ukierunkowanie ku ścisłej relacji z państwem. W okresie Taishō kontynuowano objętą drogę, a dopiero w trakcie okresu Shōwa nastąpiły wielkie zmiany. By zrozumieć, co przyczyniło się do nastania tych dziesięcioleci i patronatu tej religii przez rząd, należy cofnąć się jeszcze do państwa pod rządami Tokugawów, kiedy to świątynie buddyjskie i shintōistyczne jednolicie cieszyły się oficjalnym uznaniem, ale jednocześnie były podporządkowane politycznym i administracyjnym celom. Już na początku okresu Edo najwyżsi uczeni w państwie zaczęli zauważać, że shintōizm i konfucjanizm wspólnie mają więcej rzeczy je łączących, niżeli dzielących. Jednym z elementów poruszanych w dyskursie, była boskości cesarza i sposób sprawowania władzy. W tym aspekcie niemal jednolicie zaczęto wyrażać takie samo przekonanieHardacre H., Shintō A History, Oxford University Press, USA 2017, str.