Jednak w stosunku do poprzednich działań rządu, to rok później wydany kokutai, rozumiany jako „Reskrypt Cesarski o Wychowaniu” wpłynął na postrzeganie przez Japończyków ich ojczyzny w formie państwa-rodziny, której podporą był shintōizm.
Okres do zakończenia II wojny światowej Do drugiej wojny światowej shintō nie zawsze stanowiło jednolitą organizację, a wręcz przeciwnie. Istniały lub powstawały odłamy religijne, które w późniejszym czasie były rozpatrywane przez „Rządowy Wydział ds. Shintō”, znany pod japońską nazwą Shintō JimukyokuBreen J., Teeuwen M., A New History of Shinto, Wiley-Blackwell, United Kingdom 2010, str. 115-118.. Jednym z przykładowych takich ruchów było Kurizumikyō, które po rozpatrzeniu ich sposobu działalności, zostało wyłączone spod jurysdykcji rządowej, jako jedna z odnóg shintō. Dawało to dużą autonomię, ale także wiązało się ze zmianą statusu prawnego dla takich wspólnot religijnych.
Mimo współczesnego postrzegania historii, które przedstawia tamten okres jako czas wdrażania szybkich reform, to wielu tamtejszych mieszkańców ubolewało nad zbyt wolnym tempem ich przeprowadzania.