Od 1926 wykonywał różne prace architektoniczno-budowlane na rzecz rozbudowywanej Gdyni – miasta i portu. Przed wybuchem II wojny światowej w 1939 uczestniczył w budowie fortyfikacji polskich na Helu, m.in. magazynów na amunicję. Wskutek tego jego nazwisko znalazło się na niemieckiej liście proskrypcyjnej osób przeznaczonych do aresztowania i zgładzenia. Po agresji Niemiec na Polskę zatem musiał opuścić miasto. Jako członek
Podczas okupacji przebywał w Warszawie. Od razu przyłączył się do konspiracyjnego ruchu oporu. Jako członek Kedywu Armii Krajowej kierował tajną produkcją uzbrojenia. Należał do Zgrupowania „Krybar”. Podczas powstania warszawskiego kierował produkcją granatów w opuszczonej fabryce Gerlacha przy ul. Tamka. Po kapitulacji powstania opuścił miasto razem z ludnością cywilną.
W maju 1945 powrócił do Gdyni i wziął udział w odbudowie miasta i portu. W 1950 rozpoczął pracę dydaktyczną na Politechnice Gdańskiej, początkowo na Wydziale Architektury, a następnie w Katedrze Budownictwa Żelbetonowego. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.
Mieszkał w małym domu w al. Piłsudskiego 4. Usytuowany na skraju Kamiennej Góry domek, znajdował się niedaleko bulwaru i morza.